👉Osoba, bez której nie zajmowałbym się gliną…
Osobą, bez której nie zajmowałabym się ceramiką, jest mój zmarły dziadek Alan Lawson, który nauczył mnie wiele o sztuce i cierpliwości w dążeniu do celu. Bez niego nie sądzę, żebym miała tyle motywacji, żeby kontynuować swoją pasję. Nadal za nim tęsknię i żałuję, że nie mogę mu pokazać tego, co stworzyłem w ciągu ostatnich kilku lat. Chciałbym mu powiedzieć, że studiowałem ilustrację na Uniwersytecie Falmouth i ceramikę w Bolesławcu. Uwielbiał podróżować i tworzył wspaniałe projekty malarskie na ceramice, więc byłoby to dla niego bardzo istotne.
Ale jeszcze niedawno była to nasza urocza Joanna D / Asia, która rozglądała się za nowymi osobami, które mogłyby przyjść do studia, a później wyjechać na wymianę. -Przyjaciółka mojej mamy, Sharon, dowiedziała się o tym od Asi, a potem mama mi o tym powiedziała. Nie sądzę, żebym dowiedziała się o tej możliwości w inny sposób. A gdybym nie była w studiu i nie pojechała na tę wycieczkę, nie polubiłabym ceramiki tak bardzo, jak teraz. Kontakt z pracami innych osób, niektórymi procesami związanymi z tworzeniem oraz duchem wspólnoty sprawił, że jeszcze bardziej zainteresowałam się tym rzemiosłem.

👉Moje pierwsze dzieło z gliny, które pamiętam…
Pierwsza praca z ceramiki/gliny, jaką pamiętam, to albo: mała, niedokończona rzeźba jednej z postaci zamieszkujących mój umysł, którą stworzyłam jako dziecko. Jest to pies rasy collie, który symbolizował moją energię i gniew w dzieciństwie.
Albo rzeźba „memento mori” wykonana techniką suszenia na powietrzu, którą stworzyłam na zajęcia plastyczne w liceum. Przedstawiała ona pomalowaną akrylem głowę wzorowaną na twarzy mojego taty, z jedną połową przedstawiającą skórę i życie, w towarzystwie żywej flory, takiej jak ręcznie rzeźbione kwiaty i liście, a druga połowa była czaszką, z bardziej „martwymi” elementami natury, takimi jak zwiędłe, wysuszone rośliny.

👉Najbardziej w pracy z gliną lubię…
W pracy z gliną najbardziej podoba mi się jej dotyk. Uwielbiam czuć zmiany, które zachodzą na moich oczach. Od delikatnego uciskania i ugniatania po używanie ostrzejszych narzędzi do skrobania i nacinania. Dzięki temu praca ta ma bardzo osobisty charakter i działa terapeutycznie.

👉Inspiruje mnie…
Inspirację czerpię ze świata przyrody, moich aspiracji i wszystkich emocji, które odczuwam. Niektóre z rzeczy, które tworzę, nie istnieją lub nie mogą istnieć w rzeczywistości, jak smoki czy gadające zwierzęta, więc tworzę je poprzez sztukę lub pisanie, ponieważ tylko w ten sposób mogą one zaistnieć, a ja mogę się nimi cieszyć. Lubię przedstawiać rzeczy, które podobają mi się w zwierzętach, ludziach i roślinach. Podoba mi się, gdy mogę nadać im podobne emocje lub cechy osobowości, które sama posiadam lub które są mi znane, dzięki czemu moje dzieła stają się bardziej osobiste i powiązane, a także pomagają mi pogodzić się z pewnymi elementami mojej osobowości lub innych osób, a nawet je docenić.

👉Gdybym mogła opisać swój styl jednym słowem…
Organiczny.

👉Gdy słyszę „Bolesławiec”, myślę o…
Kiedy słyszę „Bolesławiec”, przychodzą mi na myśl piękne wzory i motywy ceramiki w sklepie – miski, talerze, filiżanki, łyżki itp. Myślę o fabryce z pawiami przed wejściem. Myślę o jedzeniu, które tam jadłam, i o zabawnych rozmowach przy różnych stołach. Myślę o języku polskim i o tym, jak bardzo chciałabym znać go lepiej. Myślę o gościnności wszystkich tamtejszych mieszkańców. Myślę o tej ładnej alei/parku z wiszącymi nad głową drzewami, słońcem odbijającym się w stawie oraz pięknymi kaczkami i łabędziami.

👉Gdybym mogła stworzyć ceramikę dla jednej historycznej postaci byłby to…
Gdybym mógł stworzyć ceramikę dla jednej postaci historycznej, byłaby to figurka przedstawiająca YUNGBLUD / Dominica Harrisona – mała, zabawna figurka przedstawiająca jego samego.

👉Gdybym mogła ulepić z gliny wszystko, co sobie wymarzę, byłby to…
Gdybym mogła wyrzeźbić z gliny wszystko, o czym marzę, byłaby to cała armia smoków – mnóstwo wzorów i rozmiarów do wyrzeźbienia i pomalowania. Niektóre wystarczająco duże, aby wygodnie na nich usiąść, a inne na tyle małe, aby stanowić „realistyczne” ozdoby w przytulnych miejscach, takich jak kawiarnie lub księgarnie, z elementami wystroju odzwierciedlającymi ich otoczenie. Myślę, że byłoby to fajne.

👉Czy był taki moment, w którym glina nauczyła Cię czegoś o sobie samej?
Tak, boję się popełniać błędy/psuć rzeczy. Podejrzewałem to już wcześniej, ale wypróbowanie tego nowego materiału sprawiło, że stało się to bardziej oczywiste. Staję się zbyt ostrożna i niepewna, kiedy myślę, że coś nie wyjdzie dobrze lub nie jestem pewna swoich umiejętności, ponieważ nie chcę stworzyć czegoś „złego” lub zepsuć czegoś, co już istnieje. A to spowalnia pracę. Dlatego w przyszłości muszę nauczyć się, jak nie być taką.
Dowiedziałam się też, że dochodzę do punktu, w którym stres sprawia, że staję się zbyt spokojna i bierna. Znalezienie odpowiedniej równowagi w tej kwestii będzie również ważne w przyszłości.

👉Jaki jest przekaz Twojej rzeźby, wykonanej w Bolesławcu?
Moja rzeźba stanowi połączenie tego, czego nauczyłam się i czego doświadczyłam w Bolesławcu, a także tego, co już staram się praktykować i czym cieszę się w domu. Jest to połączenie technik, których nauczyłam się w Stoke, takich jak odlewanie w formach i sgraffito, struktur znanych ze Stoke, takich jak piece butelkowe, oraz zasobów z Bolesławca, takich jak formy, glina, narzędzia i przestrzeń w pracowni. Dodatkowo wykorzystałam materiały i motywy z Bolesławca, takie jak kamyki z dziedzińca hotelu, gdzie spędziliśmy wiele czasu na rozmowach i śmiechu, oraz pomalowane liście, które znalazłam przed pracownią w Bolesławcu. Niektóre elementy glinianej rzeźby nawiązują do obu miejsc; namalowałam pięknego pawia z pokornymi kaczkami, aby przedstawić nas, uczestników ze Stoke (kaczki – lokalny, nieformalny termin oznaczający sympatię), podekscytowanych widokiem pięknych wzorów ceramicznych z Bolesławca, oczywiście z najbardziej charakterystycznym wzorem „pawiego oka”.
Moja praca zawierała takie elementy, jak odciski (siłowanie się na rękę nad dzbankiem, odcisk obietnicy składanej małym palcem na solniczce, ściskanie palców na kubku oraz moje „chwycenie własnego dziedzictwa” poprzez delikatne wciśnięcie dłoni w piec do wypalania butelek) oraz ślady pozostawione przez przyjaciół, których poznałam zarówno w studiu Spode, jak i w studiu w Bolesławcu.
Różnorodne formy mojej glinianej rzeźby to przedmioty takie jak kubki i talerze, które zostały zdeformowane lub w inny sposób zmienione we współpracy z innymi uczestnikami zarówno z Polski, jak i Anglii, aby odzwierciedlić, jak duch wspólnoty i doświadczenie grupowe zmieniły mnie i mogą nadal zmieniać nas na lepsze. Podobał mi się pomysł, aby „współpraca” i więzi przyjaźni trwały tak długo, jak długo przetrwa glina. W końcu lekcja, której nauczyła mnie Joanna H. w Stoke, brzmi: „glina ma pamięć”. W Bolesławcu usłyszałam natomiast o idei „uszkodzonego, ale nie złamanego”, odnoszącej się do ludzi, ich domów i kultury po długim okresie trudnych czasów.
Glina łączy kultury przemysłowe obu miast, podobnie jak „”społeczne” i „domowe” formy ceramiki – takie jak czajnik, talerz, dzbanek, solniczka w mojej rzeźbie – ponieważ obie kultury wydawały mi się kłaść duży nacisk na budowanie więzi poprzez jedzenie oraz okazywanie cichej gościnności i troski.
Jeśli chodzi o kolorystykę, starałam się uwzględnić dużo bieli i błękitu, ponieważ „kultowe” wzory ceramiki obu miast charakteryzowały się właśnie tą kombinacją kolorów. Jednak dodałam również inne kolory, aby oddać bogate, żywe i różnorodne wrażenia, jakie odniosłam podczas pobytu w tych miejscach.

👉Gdyby Twoja praca mogła mówić, co by o Tobie powiedziała?
Dosłownie: Patrzy na mnie bardzo intensywnie, niemal błagalnie, i prawie nie mruga. Jakby to miało ułatwić proces rzeźbienia.
W przenośni: Odzwierciedla to moją cichą miłość do natury i jej form, od dużych i małych zwierząt, po ludzi i rośliny, we wszystkich ich różnych formach życia. Pokazuje moją niepewność co do mojego celu lub wartości, ale także pragnienie cieszenia się tym, co sprawia mi przyjemność, niezależnie od wszystkiego.

fot. Marta Kordulasińska