👉Osoba, bez której nie zajmowałbym się gliną…
Jestem ja sama, myślę, że nikt nie pomógł mi podjąć decyzji o spróbowaniu swoich sił w tym obszarze, po prostu poczułam, że praca z gliną może być czymś dla mnie, czymś co pozwoli mi twórczo się realizować.

👉Moje pierwsze dzieło z gliny, które pamiętam…
Kosmiczna planeta. Była to rzeźba stworzona w kilkuosobowej grupie w ramach wakacyjnych zajęć dla dzieci w Bolesławieckim Ośrodku Kultury. Każdy z nas miał szansę pokazać jak wyobraża sobie życie w odległej przestrzeni kosmicznej, pełnej kolorowych kraterów, czy szalonych ufoludków.

👉Najbardziej w pracy z gliną lubię…
Przekraczanie ram mojego perfekcjonizmu, uczę się, dzięki glinie, odpuszczania, popełniania błędów, szukania nowych rozwiązań, czy sposobów na przekazywanie tego, co rodzi się w mojej głowie. Uwielbiam możliwość eksperymentowania z formami i technikami, które potrafią zaskoczyć mnie samą.

👉Inspiruje mnie…
Przede wszystkim natura, jej piękno, dzikość i jednocześnie uporządkowanie, natura, która zarówno wnosi do naszego życia spokój, jak i zdumienie, czy ekscytację. Inspirację czerpię również z innych form sztuki, które mnie zachwycają, jest to zwłaszcza literatura poruszająca impresjonistycznym charakterem.

👉Gdybym mogła opisać swój styl jednym słowem…
Byłaby to pewnie kobiecość. Lubię posługiwać się kobiecymi symbolami, tymi które wiążą ludzkie cząstki z pierwotnym charakterem natury – płodność, tworzenie, rozwój – wszystko to widzę w kobiecym łonie, które kojarzy mi się z niesamowitą i potężną energią twórczą.

👉Gdy słyszę „Stoke-on-Trent”, myślę o…
O utalentowanych młodych ludziach, którzy zaskoczyli mnie swoją otwartością, nie tylko w relacjach interpersonalnych, ale także w ich kreatywnej sile. To ludzie otwarci na sztukę, ciepli, a zarazem ambitni artyści.

👉Gdybym mogła stworzyć ceramikę dla jednej historycznej postaci byłby to…
Ceramiczna zastawa, w skład której weszłyby pucharki, kielichy, misy, tace i tym podobne naczynia, wszystko utrzymane w zielono-granatowej kolorystyce, z rozlewającym się nierównomiernie szkliwem…dla… Kleopatry, kobiety, która jest dla mnie uosobieniem kobiecości – pełnej odwagi, ambicji, inteligencji, umiejętnie wykorzystującej swoje atuty.

👉Gdybym mogła ulepić z gliny wszystko, co sobie wymarzę, byłby to…
Może rzeczywistej wielkości rzeźba wierzby o płaczącym pokroju, pod którą mogłyby przesiadywać wszystkie nadchodzące po mnie pokolenia. Takie miejsce byłoby dla nich pewnego rodzaju „świątynią dumania”, miejscem ciszy i przestrzeni dla swobodnego przepływu myśli. Te drzewa zawsze mnie poruszały, są w moim odczuciu dość romantyczne.

👉Czy był taki moment, w którym glina nauczyła Cię czegoś o sobie samej?
Myślę, że przede wszystkim udowodniła mi, że jestem osobą twórczą, która nie tylko kocha sztukę podziwiać, ale też ją tworzyć. Praca nad ostatnia rzeźbą pokazała mi, jak wiele pomysłów i idei kryje się w moim umyśle, a także, jak ekscytujące i rozwijające potrafi być wyciąganie ich na wierzch. Nauczyła mnie też cierpliwości w nauce nowych rzeczy i czekania na rezultaty swoich trudów, zamiast oczekiwania natychmiastowych zachwytów i powodzeń. Nie wszystko musi przychodzić szybko i z łatwością.

👉Jaki jest przekaz Twojej rzeźby, wykonanej w Bolesławcu?
Moja rzeźba swoją formą nawiązuje do kobiecego łona, skupia się na zagadnieniu płodności, która jest w każdej z nas, płodności wyrażonej i obecnej na wielu wymiarach i w wielu obszarach życia. Moim zdaniem jest delikatna i kobieca, może dla niektórych zaskakująca. Na pewno nie jest żadnego rodzaju prowokacją, a bardziej hołdem dla naszych ciał. Chciałam poniekąd wydobyć (bądź nie) z ludzi reakcję, która dla każdego może być sygnałem – czy jest na to zgoda w nas, czy nie, by pojawiło się też miejsce w przestrzeni publicznej na kobiece symbole, graficzne przedstawienie narządów, które są portalem dla życia. Myślę, że nikt nie wzdryga się na widok męskich narządów płciowych, widocznych na co drugim bloku i są one dla nas bardziej „obyte”. Chciałabym by kobiece ciała przestały być dla kogokolwiek czymś, o czym należy mówić szeptem i za kotarą. Drzemie w nich naprawdę ogromna, kreatywna energia. Sam owoc granatu jest dla mnie ważnym symbolem, który niesie wiele znaczeń – początek, koniec, narodziny, śmierć, zmiana, stałość, pasja, nienawiść, cykl – lekko nawiązując do mitologicznej historii Demeter i Kory, oraz Księgi Koheleta. Jest to dla mnie symbol najbardziej „kompletny” i najbardziej kobiecy.

👉Gdyby Twoja praca mogła mówić, co by o Tobie powiedziała?
„Jestem z ciebie dumna”. Wydaje mi się, że duma ta wynikałaby z drogi jaką przeszłam jako kobieta i jaką wciąż przechodzę, zwłaszcza w zakresie darzenia swojego ciała akceptacją i miłością, co tyczy się nie tylko mnie, ale także wszystkich bliskich mi kobiet wokół, które przechodzą podobne rozterki na co dzień. Byłaby dumna ze wsparcia i współczucia, które dajemy sobie nawzajem w „siostrzeństwie”. Dodatkowo słowa te odnosiłyby się do mnie, jako początkującej artystki, która w końcu odważyła się spróbować i w pewnym sensie przekroczyć siebie w nowej pasji, której wciąż się uczę.

fot. Iwona Champlewska