👉Osoba, bez której nie zajmowałbym się gliną…
Próbowałam pracy z ceramiką w różnych momentach mojej kariery artystycznej, ale nigdy nie czułam przywiązania do procesu twórczego. Jednak praca z Joanną Hejmej i Asią Dawidowską z BCB, wywarły na mnie pozytywny wpływ, podczas projektu „Ceramic Cities” — dając początek mojej przygodzie z ceramiką!

👉Moje pierwsze dzieło z gliny, które pamiętam?
Stworzyłam płytę ceramiczną odtwarzając przód mojego domu z dzieciństwa, kiedy uczęszczałam do pierwszej klasy szkoły średniej. O dziwo nie wyszła źle. Następnie, stworzyłam garnek z kwiecistym wzorem, który wybuchł w piecu. Cóż, raz na wozie raz pod wozem.

👉Najbardziej w pracy z gliną lubię…
Jestem w stanie pracować wolniej we własnym tempie w porównaniu z innymi formami sztuki, którymi zajmowałam się w przeszłości, jak malowanie i fotografia. Ogólnie moja podróż w tworzeniu dzieła jest niezwykle satysfakcjonująca i terapeutyczna. Efekt końcowy, nieważne czy jest dobry, czy zły — zawsze napawa kreatywnością i poczuciem spełnienia. Świetne jest też uczucie tradycyjnej pracy z materiałem takim, jak glina oraz nauka nowych umiejętności, które mogą zniknąć, ponieważ fabryki bankrutują, a starsi pracownicy znikają, tak jak ich wiedza. Mieć możliwość przekazywania kolejnym pokoleniom tysiącletniego dziedzictwa pracy z gliną — jest po prostu zaszczytem.

👉Inspiruje mnie…
Szczerze? Wszystko. Przypadają mi do gustu naturalne formy drzew i grzybów dla kształtu moich prac. Jednak inspiracje do dekoracji i koloryzacji czerpię z ilustracji, tatuaży oraz sztuki ulicznej. Jestem ogromną fanką Garry-ego Perry a jego prace i styl definitywnie mają duży wpływ na moje szkice, gust i koncepcję.

👉Gdybym mogła opisać swój styl jednym słowem…
Eksperymentalny. Nadal nie mam pojęcia, co dokładnie chcę stworzyć, ale lubię próbować wszystkiego po trochu do momentu, aż znajdę sedno. Kiedy przychodzi do dekorowania podszkliwnego, idę w kierunku stylu bardziej fantazyjnego i ilustracyjnego.

👉Gdy słyszę “Bolesławiec”, myślę o…
Przepięknej wzorzystej ceramice w oszałamiających odcieniach niebieskiego, z mnóstwem kwiecistych wzorów oraz wspaniałym dziedzictwie w świecie ceramiki.

👉Gdybym mogła stworzyć ceramikę dla jednej historycznej postaci byłby to…
Nigdy wcześniej przeszło mi to przez myśl, ale szczerze myślę, że kubek dla Grayson’a byłby odjazdowy. Kocham kolekcjonować kubki i oczywiście mam swój ulubiony. Osobiście uważam, że każdy taki posiada. Zatem, gdybym miała możliwość stworzenia nowego ulubionego kubka dla Grayson’a (lub Phillip’y), byłabym wzruszona i wniebowzięta.

👉Gdybym mogła ulepić z gliny wszystko, co sobie wymarzę, byłby to…
W którymś momencie bardzo chcę stworzyć rzeźbę wyższą ode mnie (tak około 1,8 m wysokości). Byłabym, wniebowzięta tworząc coś takiego dużego i do użytku publicznego. Uwielbiam interaktywne i realne prace, więc możliwość stworzenia czegoś interakcyjnego byłoby wspaniałym osiągnięciem.

👉Czy był taki moment, w którym glina nauczyła Cię czegoś o sobie samej?
Glina zawsze mnie sprowadza na ziemię. Nauczyła, aby być cierpliwą, przezwyciężać trudności, zbierać myśli, rozwijać i planować nowe pomysły oraz jak lepiej radzić sobie ze zmianami. Pokazała mi też, jak okropnie radzę sobie z matematyką. Uświadomiłam też sobie, że znam więcej przekleństw, niż przypuszczałam.

👉Jaki jest przekaz Twojej rzeźby, wykonanej w Bolesławcu?
Nie mogłam odwiedzić Bolesławca z powodu nagłego wypadku zdrowotnego, ale prace, które stworzyłam w Stoke on Trent w studiu BCB, odzwierciedlają rozwój i nowe początki, a także społeczność, stratę i zmianę. Mój talerz z grzybami wyrastającymi z powierzchni miał być częścią kolekcji zastawy stołowej, stworzonej z myślą o posiłku z przyjaciółmi i bliskimi, aby świętować wspólne bycie razem podczas jakiejś uroczystości. Jednak grzyby wyrastają z rozkładu i musimy pamiętać, że aby rozkwitnąć i rozwijać się, musimy zostawić za sobą coś, co ulegnie rozkładowi. Niezależnie od tego, czy są to przeszłe związki, poczucie własnej tożsamości, czy miejsce, które kiedyś uważaliśmy za dom, wszystko się zmienia i ostatecznie z pozostałości tego, co zostało, zawsze powstaje coś pięknego. Grzyby są również niezwykle wytrzymałe i rosną w nieoczekiwanych miejscach, tworząc piękne kształty i kolory oraz najbardziej skomplikowane wzory, przypominając nam, że w najbardziej nieoczekiwanych miejscach można znaleźć tak wiele piękna.

👉Gdyby Twoja praca mogła mówić, co by o Tobie powiedziała?
Powiedziałaby, że mój proces twórczy jest metodą prób i błędów bez określonego planu działania, ale ostatecznie wychodzi coś zarówno pięknego, jak i funkcjonalnego. Kolory i formy odzwierciedlają mój unikalny styl oraz moje życiowe wzloty i upadki.