👉Osoba, bez której nie zajmowałbym się gliną…
Moja mama, ponieważ pracuje w zakładzie ceramicznym w Bolesławcu.

👉Moje pierwsze dzieło z gliny, które pamiętam…
Paskudna płyta wykonana w pracowni z innymi uczestnikami. Myślę, że nie przypadła im do gustu.

👉Najbardziej w pracy z gliną lubię…
Fakt, że można stworzyć dosłownie wszystko. Po prostu trzeba użyć wyobraźni.

👉Inspiruje mnie…
Nie jestem pewna. Mam nadzieję na dostrzeżenie sensu rzeczy, i kiedy go wyczuję, mam poczucie, że muszę mu dać życie. Czasami, na szczęście wystarczy moment ekscytacji, by mieć wystarczający powód do zrealizowania pomysłów.

👉Gdybym mogła opisać swój styl jednym słowem…
Kubistyczny.

👉Gdy słyszę “Bolesławiec”, myślę o…
Mojej rodzinie, moim pierwszym domu, o przeszłości — uczucie nostalgii.

👉Gdybym mogła stworzyć ceramikę dla jednej historycznej postaci byłby to…
No przecież, że kielich na wino dla Jezusa!

👉Gdybym mogła ulepić z gliny wszystko, co sobie wymarzę, byłby to…
Nie sądzę, że mogłabym wypalić szczęście, podróże czy osoby. Definitywnie wolałabym nie wrzucać ludzi do ognia.

👉Czy był taki moment, w którym glina nauczyła Cię czegoś o sobie samej?
Tak, to, że tekstura mojej skóry się zmienia, jeśli nie użyję kremu do rąk.

👉Jaki jest przekaz Twojej rzeźby, wykonanej w Bolesławcu?
Dla mnie jako osobie z Bolesławca ciągle oznacza to, że dzbanki i naczynia są zawsze z tyłu mojej głowy. Zawsze widzę dom rodzinny za każdym razem, kiedy zobaczę te niebieskie stempelki w domach innych osób. Ceramika Bolesławiecka jest jak niebo. Wiem, że zawsze jest gdzieś w zasięgu wzroku, muszę się tylko rozejrzeć.

👉Gdyby Twoja praca mogła mówić, co by o Tobie powiedziała?
„Możesz spojrzeć na moje detale zamiast paplać z przyjaciółmi? Nie? W porządku. Ja i tak wiem, że jestem wystarczająco ładna. A jeśli nie jestem, to przynajmniej to przekazuje, ponieważ tak jest – prawda?”

fot. Marta Kordulasińska