Wszystkie pomniki wykonane są z miejscowego surowca – żółtego lub szarego piaskowca, wydobywanego od wieków w okolicach naszego miasta i stosowanego powszechnie w lokalnym budownictwie i rzeźbie. Najstarsze z nich pochodzą z cmentarza ewangelickiego, znajdującego się niegdyś pomiędzy dzisiejszymi ulicami Obrońców Helu i Garncarską. Nekropolia, sięgająca swymi początkami jeszcze czasów średniowiecza, została zlikwidowana przez władze miejskie w latach 70. XX w. Wśród pomników, które trafiły do lapidarium, jest płyta kupca Salomona Dröwiga z 1698 r. oraz fragment XVII-wiecznego nagrobka nieznanego bolesławieckiego garncarza. Najciekawszym zabytkiem jest klasycystyczny obelisk w formie graniastosłupa o trójkątnej podstawie. Upamiętnia
dwóch innych bolesławieckich garncarzy: Johanna Gottlieba Joppe (zm. 1788) i jego syna Ernsta Benjamina Joppe (zm. 1816), właścicieli garncarni, zlokalizowanej na Dolnym Przedmieściu, przy ul. Zgorzeleckiej. Starszy z rzemieślników stworzył słynny Wielki Garniec, który do 1945 r. był wizytówką Bolesławca jako miasta ceramiki i jedną z jego atrakcji turystycznych. Ze zlikwidowanego w l. 1963- 1965 cmentarza żydowskiego, położonego przy zbiegu dzisiejszych ulic Podgórnej i Jeleniogórskiej zachowały się dwie macewy. Starsza upamiętnia Meira Broina (zm. 1827), młodsza – nieznaną
kobietę, zmarłą w 1888 r. Więcej zabytków zachowało się z nieczynnego cmentarza ewangelickiego, położonego w lewobrzeżnej części miasta, przy ul. Ptasiej (przed II wojną wieś Tillendorf). Wśród nich są dwa bliźniacze pomniki garncarzy – Louisa Wernera (1848-1925) i Bruno Wernera (1878-1940).